Merhaba bugün,

Uzun zaman oldu aslında yazmayalı, aklıma da çok kez hadi yazayım düşüncesi geldiyse de yazamadım; bir nedenden hep geri çektim kendimi. Belki de çok keyfim yok son zamanlarda diye. Bebeğimi kötü etkilediğim düşüncesi bile canımı sıkmaya yeterken bunları kelimelere döküp aktarmak belki de suçumu kanıtlıyor gibi hissettirdi sanırım.

Saat 16.45 ve hava karardı. Bugün de dışarı çıkamadım. Hastalandığım için bir iki gün çıkmayayım demiştim sonra alışkanlık gibi oldu ve bu durum canımı sıkıyor. Geceleri uyuyamadığım için ve gündüz de geç kalkıp zorla kahvaltı ettiğim için o saatten sonra da canım pek dışarı çıkmak istemiyor. Yapılacak işlerim var ama bir türlü kendime motivasyonu sağlayamıyorum.

2013 Ocak ayında öğrendiğimiz babamın kanseri ikinci tekrarını yapmıştı ve (ikinci tedavisi) 5-6 ay devam eden kemoterapi yanlış hatırlamıyorsam Temmuz gibi sona ermişti. Sonrasında aylık kontroller, tetkiler, PET çekimi vs derken babam tıpkı geçen sene hissettiği ve ağrısıyla babamın canını çok yakan boynundaki kitleyle kontrole gitti. Doktor önce önemsemek istememiş ama babam ısrar edince bakmış ve tomografi vermiş. Zaten verilen tomografi tarihini bekle, çektir, sonucu bekle, sonucu al doktoraya göstermeye çalış. Sadece bu süreç bile bir ayı buluyor zaman zaman. Bu arada doktoru babama (benim sonradan öğrendiğim şekliyle) aynı tedaviyi yeniden uygulayamayız ama bakalım deyip tomografi çektirelim demiş. (Ben ilk duyduğumda hemen yeni bitmiş kemoterapi üzerinde yeniden yapamayız dedi diye anlamıştım, bilmiyorum ben üzülmeyeyim diye mi bu şekilde söylediler yoksa gerçeği mi bu bir fikrim yok ama duyduğumda çok moralim bozuldu.) Değişim için Van'a giden doktorumuzun yerine başka yerden geçici olarak bir doktor sonuçlara baktı. Boynunda 4 cm çapında lenfte kitle...

Değişik, önceki ikisinden farklı bir kemoterapi verdi, 3 gün ard arda sabah 9 akşam 8 gibi bir tempoyla ilk kürü aldı (kür demek doğru mu bilmiyorum; tamamı mı bir kür yoksa ilk alınan bu üç günlük mü net birşey söylenmiyor her zamanki gibi). Sonraki hafta bir gün, sonraki hafta bir gün şeklinde 3 oldu bugün tek günlükleri alıyor. Her kemoterapi sonrası olduğu gibi oldukça yorgun ve bitkin hissediyor kendini.

Bense evvelsi hafta başlayan üşütmemi bir türlü atlamadığım için (üzerine düzensiz uyku ve iyi beslenmem de var) görüşemedik babamla... ama senelerdir ablamla ve abimle yaptığı benimse çalıştığım için ikimizin bir türlü gerçekleştiremediği beraber yemek yeme planlarımızı işten ayrıldığımda "işte fırsat! bol bol buluşur gezeriz" cümlesiyle sevinçle karşılamamın üzerinden 2 ay geçti neredeyse ama babama sadece biz kez (evine) gidebildim; dışardaysa hiç buluşup bahsettiğimiz yerlere gidemedik. Bebek geldikten sonra gene hiç gidemeyeceğiz.

Uzun yıllar süren uzak durma, görüşmeme, ardından kanser olayı ve telafi etmeye çalışma ama yoğun tempodan yanında olamama; şimdiyse vaktimin olmasına rağmen durumum dolayısıyla (hem çok etkilendiğim ve üzüldüğüm hem de onların da ben yorulmamamam için beni uzak tutmaya çalışmaları sonucunda) pek yanında olamıyor olmam... Yine gözlerim doldu bile yazarken :) Çok ağlak bir insan oldum :) zaten duygusaldım şimdi iyice dengem bozuldu sanki.

Bugün yine vardı dediğim gibi kemoterapisi ama gitmek istemiyorum. Nedense canım istemiyor. Hamilelikten mi, işten ayrıldıktan sonra düzenimi toparlayamamaktan mı bilmiyorum iki haftadır neşemin ve sevincimin yerini biraz karamsarlık aldı. Birçok etken de vardır herhalde bilemiyorum. Şeker yüklemesi tartışmaları da muhakkak ki moralimi bozdu ve kafamı karıştırdı ama tam olarak neler oluyor bilmiyorum. Bilmiyorum, bilmiyorum, bilmiyorum :D

Kendimi umutlu hissettiğim tek an bebeğimi düşündüğüm an, bu değişmeyen tek gerçeğim. Karnımda kelebekleri hissettiğim anlar.


Kendime NOT: Bir dahaki yazdığımda da MAC aşkımdan bahsederim belki. Rüyalarıma giren beyaz kelebeğim sık sık bana hatırlatıyor geçmişi :) Mac maceralarımı yazmak eglenceli olabilir :D resimleri de eklerim şöyle tatlı eğlenceli bir yazı olur

İçimi dökmek istediğim çok konu var, ama diğer konularda olduğu gibi kendimi bilgisayarın başına oturacak motivasyonumu sağlamam gerekiyor.

Umarım başarabilirim.

NOT: Bugün 23. Hafta 2. gündeyiz.. Yolun yarısından fazlasını aldık. Hakkımızda hayırlısı :)

Sib